oktober 18, 2020 om 23:19
Je kon me zo mooi ophemelen. En ik jou. Je kon zo mooi trillen in mijn nabijheid. En ik bij jou. Het vibreren van bewondering. Het samenvloeien van trots dat we met elkaar mochten werken. Ik tril hier nu alleen en bewonder je voor twee. Je hebt jezelf opgehemeld en ik vloei samen met mijn gemis. Was je maar een houtsnede, dan kon ik je afdrukken en afdrukken en afdrukken. Omdat ik nooit genoeg van je kan krijgen. Het laatste jaar belde je af en wimpelde je af, nu vloek ik op mezelf. Had ik maar... was ik maar... Ik weet dat je nooit zou willen dat iemand zich schuldig zou voelen om wat je deed. Je deed het om je te bevrijden van de pijn, niet om anderen pijn te doen. Toch doet het pijn. Veel liefde en warmte voor de familie en de vrienden, ik weet dat jullie nu een engel moeten missen. Een groots talent. Ook al is ze er al, laten we haar blijven ophemelen. Dat verdient ze.