november 2, 2020 om 16:55
Tante Rita & Nonkel Gust, Vicky, Davy & Sammy, de dagen na dat eerste telefoontje volgden er nog, van gemeenschappelijke vrienden en kennissen, Vanessa's collega's uit 't Antwerpse, waar we elkaar sporadisch tegen kwamen op een voorstelling of expo. allemaal met dezelfde onmacht en hetzelfde begrip. Ik was blij met elk goed nieuwtje dat me bereikte over de jaren: een schitterend, dromerig eindwerk, een romantische, eigen thuis in Boechout, een eerste knap boek, een facebook post van een nieuwe prent van Van Ostaijen - ook één van mijn favorieten -... Iedere keer hopen dat dat het teken was dat ze haar rust en plekje in deze wereld gevonden had, dat haar blik enkel nog vooruit zou kijken vanaf dat moment... Haar rust, daar had ze recht op. Ik zal me me haar vriendelijke lach en blije verwondering blijven herinneren en als onze kleine Remy hier mooi zit te tekenen en kliederen, zal ik vertellen over mijn nichtje die de mooiste prenten kon toveren uit een simpel plankje hout. Heel veel sterkte xxx