Vanessa... Het eerste beeld dat in me opkomt zijn je rode botjes die je vaak droeg toen we samen in Sint-Lucas zaten. Je vertelde dat je niet zo makkelijk schoenen vond omdat je zo'n kleine schoenmaat had. En je frustratie over het behalen van je rijbewijs. Dat je steeds wanneer er iets onverwachts gebeurde, je handen voor je gezicht sloeg (zoiets maakte autorijden natuurlijk nog spannender). Wat je ook vertelde, je ogen fonkelden bij alles wat je zei. Ik veranderde na 2 jaar van studierichting en zag jou nooit meer terug. Spijtig dat die ogen niet meer fonkelen. Ik hoop dat je nu op een veilige plaats bent. Dag lieve Vanessa.
Vanessa Verstappen
Oftewel Vanes, Nes, Nessa, Ivan
Internationaal bekroonde illustrator, warmste dochter, liefste (tweeling)zus, coolste tante(n)fee, vonkelende vriendin, zorgzaamste plantjesverzorgster, beste loempiamaakster, entertainer op Tirza’s feestjes, zachtaardigste natuurvriend, boekenjunkie, kattenfluisteraar, rommelmarktjessnuisteraar, superlatiefste lieverd
heeft afscheid genomen van de Grote Boze Wereld.
° Lier 31/12/1981 † Boechout 14/10/2020
Hieronder is plaats voor een troostend woordje.
Een selectie uit haar onvoltooid oeuvre vind je hier.
Veel liefs & sterkte.
Wanneer de zandman nog eens komt
– maar hij komt niet meer –
zullen wij slapen gaan en dromen
van een droom
die niet gedroomd werd
P. van Ostaijen