Vanessa Verstappen

Liefste Vanessa, Wat was het een belevenis om met jou je eindwerk mee te mogen maken. Ik zie je nog toekomen in de Warande met je maquette: je wou het huis van Alice bouwen, helemaal in zwart en wit. Die maquette zag er al adembenemend mooi uit. Hoe jij een verhaal dat je diep geraakt had, wist om te zetten in een labyrint. Hoe je de essentie van een hoofdstuk wist te vatten in een ruimte. Hoe je de emoties van Alice, die van het ene wondere avontuur in het andere terechtkwam, wist te vangen in beelden. Wat een eer om met jou te mogen samenwerken! Om samen te zoeken naar de juiste woorden, de juiste beelden. Je gaf je helemaal, om je idee te realiseren in een echt huis. Als ik er nu op terugblik, is het bijna profetisch: jij moet je toen al gevoeld hebben als Alice, in een wereld die nu eens veel te groot, en dan weer benauwend klein was. Je probeerde dapper al die onbekende situaties te trotseren, altijd het uiterste van jezelf te geven, omdat goed niet goed genoeg was, omdat je altijd nog beter wou. Iedereen stond vol bewondering voor jouw fantastische onderneming. Je hebt zo hard je best gedaan, zoveel prachtige ontwerpen gemaakt. Het huis van Alice gaf bezoekers een wereld waarin je verloren mocht lopen. “Geen tijd, geen tijd.” zei de haas, maar jij nam je tijd. Voor het tranenmeer van Alice had je zakdoekjes gemaakt waarop je borduurde: “Droog je tranen.” Ik heb zo’n zakdoekje bewaard, altijd gekoesterd, nooit gedacht dat ik het op een dag zou gebruiken om afscheid van je te nemen. Je was zo’n fantastische madam, Vanessa, zo getalenteerd en tegelijk zo kwetsbaar. Je wist mensen diep te raken, omdat je in het diepste van jezelf voorde om via je grafisch werk en je illustraties te spreken. Dat dit gesprek nu verstomt doet verdomd veel pijn. Maar in mijn herinnering zal jij altijd die kleine, dappere Alice zijn, die haar weg zocht in deze ongrijpbare wereld. In mijn hart is er voor altijd een kamertje, speciaal voor jou. Waar je ook bent, het ga je goed. An